poniedziałek, 5 grudnia 2016

po co facetowi kolejny samochód... i do tego mały.

Musiałem zmarnować wiele lat, żeby zrozumieć, że nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń. Można powiedzieć, że każdy mężczyzna kończąc 40 lat przechodzi kryzys... ja wolę myśleć, że wreszcie się odważyłem odnaleźć samego siebie.


Nie zupełnie sam wpadłem na ten pomysł. Raczej "zmusiła" mnie do tego żona... Młoda kobieta, która dała na świat trójkę naszych wspaniałych dzieci. Kobieta, która zajmuje się domem, kiedy ja całymi dniami siedzę w warsztacie, powiedziała mi:
MUSISZ SPRÓBOWAĆ! Jesteś do tego stworzony... 
No cóż, jestem dobrym mężem i posłuchałem się jej ;)
Dokładnie rok temu kupiłem i sprowadziłem z Włoch Porsche 924 z 1981 roku. Działałem bardzo impulsywnie, nic nie planowałem, nie zastanawiałem się, a jedyne kryterium jakie postawiłem dla mojego pierwszego wyścigowego klasyka to był kolor. Musiał być biały.

No i wpadłem po uszy! Zaczęło się remontowanie, odnawianie, szykowanie... ale właściwie na co? Gdzie z nim pojedziemy i kiedy? Może są jakieś wyścigi, na których nie trzeba mieć legitymacji Automobil klubu, ani licencji zawodowego kierowcy? Okazało się, że są organizowane imprezy dla amatorów, którzy od 10 lat ścigają się swoimi klasykami. Jakie są wymagania? Czy spełniamy wszystkie punkty regulaminu? Jaka będzie konkurencja? Pojechaliśmy na Classicauto Cup.

I tak przejechaliśmy cały sezon i zdobyliśmy mistrzostwo w swojej klasie :) Nie będę się rozpisywał ze szczegółami, bo to ma być blog o MINI a nie o Porsche. Sezon zakończony, a Porsche, choć to klasyk sam w sobie, to jednak nie do końca mi pasuje. Znacie to uczucie, że "nie czujecie" auta? Nie, nie mówię o prowadzeniu go, bo gdyby mi się źle nim jeździło, to przecież nie zdobyłbym tylu pucharów... mówię o charakterze. 

Znów zaczęło się szukanie, tym razem samochodu idealnego. Czym powinienem jeździć? Co ma ten charakter, którego szukam? I nagle mnie oświeciło! Nagle zauważyłem potencjał jaki siedzi w MINI. Miałem okazję kilka razy się nim przejechać w przeszłości i przypomniałem sobie ile frajdy dawał mi ten śmieszny gokart. Czemu od razu się w nim nie zakochałem? Czemu potrzebowałem czasu aby go odkryć? Nie wiem, ale jedno jest pewne: ten samochód skradł mi serce. 


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz