Jestem na diecie i na prawdę mam z tego powodu bardzo, bardzo, BARDZO ciężkie życie! I nikt się nade mną nie lituje, tylko krzyczą, rozkazują, dają młotek w ręce i każą walić w blachę. A skąd ja mam mieć na to siłę? Z tej sałatki z jarmużem?!
Tydzień u Andrzeja za mną. Żaden "srosfit" nie daje takich efektów jak połączenie diety i blacharki. Co ja się namęczyłem, mówię Wam... a żeby to tylko o fizyczny wysiłek chodziło.
Ludzie, ja na prawdę jestem tolerancyjny, ale po 10 godzinach słuchania radia VOX można w desperacji uderzać głową w ścianę w rytm disko polo aż wreszcie mózg wyleci uszami i nastanie CISZA....
Nie chciałem robić kłopotu koledze Andrzejowi, więc nie dokonałem tego samookaleczenia. Za to jakże rozkoszowałem się ciszą w aucie, gdy stałem w korku. O Boże! Chwilo trwaj, bo gdy wrócę do domu, to już tak cicho nie będzie :D
A na kolację kaszotto z cieciorką. Kocham moją żonę. Bardzo. Nikt tak nie kocha swojej żony, żeby przejechać obok trzech słynnych restauracji z fast foodem, by w domu zjeść mega zdrowe, niskokaloryczne i bogate w błonnik jedzonko. NIKT!!!!!
Ale dobra, koniec tego narzekania, bo jeszcze pomyślicie sobie, że to był najgorszy tydzień w moim życiu... a tu właśnie niespodzianka! Bardzo wiele się nauczyłem. Nie tylko o blacharstwie i spawaniu, co o sobie samym. Nie, nie, nie... Andrzej nie jest "kołczem" i nie prowadzi, żadnych wykładów motywujących :) W ogóle świetny z niego antymotywator, bo gdy ja wcinałem swoją porcję marchewek na drugie śniadanie, on zajadał się kebabem i już już prawie mnie przekonał, że to też zdrowe, bo ma sałatę.
Byliście kiedyś w takiej sytuacji, że z poziomu, który osiągnęliście pracą, nauką przez tyle lat, nagle znów wracacie do zera? Głupie uczucie, mówię Wam ;) Ja z poziomu szefa stałem się uczniem... nawet nie pomocnikiem, tylko UCZNIEM. Jakie bym zadanie nie dostał do wykonania, zawsze byłem poprawiany. Co bym nie zaczynał robić, pierw czekał mnie wykład (8 godzinny) z historii rzeźby, bańkowania i walenia młotkiem. Kiedy wydawało mi się, że wreszcie coś zrobiłem dobrze, Andrzej podchodził i mi mówił: nie, nie, nie... ale starasz się, to dobrze.
Wiecie co sobie wtedy myślałem? Tak się czują moi chłopcy w warsztacie za każdym razem, gdy ich poprawiam, pouczam, szkolę... Oni to wszystko znoszą nie przez tydzień, ale codziennie. Chyba zasługują na trochę więcej luzu, bo pod taką kontrolą to faktycznie tylko tydzień można wytrzymać ;)
A ja nauczyłem się pokory i uprzejmości. Nie jestem najmądrzejszy, ani najlepszy. Jeśli mogę, chcę być czyimś uczniem. Trzeba być dobrym dla innych i dla siebie. Kurde, może z początku ciężko było i pracować u kogoś, nie na swoich narzędziach, słuchając innej muzyki, jedząc zdrową sałatkę... ale ile mi to dało dobrego! A, no i przede wszystkim schudłem już 5 kg od tego zapier...niczania z młotkiem ;)
A teraz trochę zdjęć. Może nienajlepszej jakości i pozbawione artyzmu, ale przynajmniej macie dowód, że faktycznie prostowałem tego Miniaczka :)
Tydzień u Andrzeja za mną. Żaden "srosfit" nie daje takich efektów jak połączenie diety i blacharki. Co ja się namęczyłem, mówię Wam... a żeby to tylko o fizyczny wysiłek chodziło.
Ludzie, ja na prawdę jestem tolerancyjny, ale po 10 godzinach słuchania radia VOX można w desperacji uderzać głową w ścianę w rytm disko polo aż wreszcie mózg wyleci uszami i nastanie CISZA....
Nie chciałem robić kłopotu koledze Andrzejowi, więc nie dokonałem tego samookaleczenia. Za to jakże rozkoszowałem się ciszą w aucie, gdy stałem w korku. O Boże! Chwilo trwaj, bo gdy wrócę do domu, to już tak cicho nie będzie :D
A na kolację kaszotto z cieciorką. Kocham moją żonę. Bardzo. Nikt tak nie kocha swojej żony, żeby przejechać obok trzech słynnych restauracji z fast foodem, by w domu zjeść mega zdrowe, niskokaloryczne i bogate w błonnik jedzonko. NIKT!!!!!
Ale dobra, koniec tego narzekania, bo jeszcze pomyślicie sobie, że to był najgorszy tydzień w moim życiu... a tu właśnie niespodzianka! Bardzo wiele się nauczyłem. Nie tylko o blacharstwie i spawaniu, co o sobie samym. Nie, nie, nie... Andrzej nie jest "kołczem" i nie prowadzi, żadnych wykładów motywujących :) W ogóle świetny z niego antymotywator, bo gdy ja wcinałem swoją porcję marchewek na drugie śniadanie, on zajadał się kebabem i już już prawie mnie przekonał, że to też zdrowe, bo ma sałatę.
Byliście kiedyś w takiej sytuacji, że z poziomu, który osiągnęliście pracą, nauką przez tyle lat, nagle znów wracacie do zera? Głupie uczucie, mówię Wam ;) Ja z poziomu szefa stałem się uczniem... nawet nie pomocnikiem, tylko UCZNIEM. Jakie bym zadanie nie dostał do wykonania, zawsze byłem poprawiany. Co bym nie zaczynał robić, pierw czekał mnie wykład (8 godzinny) z historii rzeźby, bańkowania i walenia młotkiem. Kiedy wydawało mi się, że wreszcie coś zrobiłem dobrze, Andrzej podchodził i mi mówił: nie, nie, nie... ale starasz się, to dobrze.
Wiecie co sobie wtedy myślałem? Tak się czują moi chłopcy w warsztacie za każdym razem, gdy ich poprawiam, pouczam, szkolę... Oni to wszystko znoszą nie przez tydzień, ale codziennie. Chyba zasługują na trochę więcej luzu, bo pod taką kontrolą to faktycznie tylko tydzień można wytrzymać ;)
A ja nauczyłem się pokory i uprzejmości. Nie jestem najmądrzejszy, ani najlepszy. Jeśli mogę, chcę być czyimś uczniem. Trzeba być dobrym dla innych i dla siebie. Kurde, może z początku ciężko było i pracować u kogoś, nie na swoich narzędziach, słuchając innej muzyki, jedząc zdrową sałatkę... ale ile mi to dało dobrego! A, no i przede wszystkim schudłem już 5 kg od tego zapier...niczania z młotkiem ;)
A teraz trochę zdjęć. Może nienajlepszej jakości i pozbawione artyzmu, ale przynajmniej macie dowód, że faktycznie prostowałem tego Miniaczka :)




Brak komentarzy:
Prześlij komentarz